Het was een natte mei.
Communiefeesten.
Lentefeesten.
Verjaardagen.
Moederdag.
En regen.
Feesten die letterlijk het water in vielen.
Kinderen in regenjas bij een lentefeest.
Een tent die meer opving dan ze aankon.
En toch gingen we. Want dat doe je. Het zijn toch leuke dingen.
Maar hier is iets wat ik de laatste weken hoor.
Van vrouwen in gesprekken. In berichtjes. Soms ook gewoon in de supermarkt.
Mei is zwaar.
Niet op de manier waarop je dat mag zeggen. Want het zijn leuke dingen. Feestelijke dingen.
Dingen waar je blij mee zou moeten zijn.
Ik herkende het. Ik stond ook op dat tweede feest van de dag, met een glimlach die me meer kostte dan gewoonlijk.
En toch ben je moe.
Dat schuldgevoel zit extra diep als het over feestjes gaat. Je kan toch niet klagen over een communiefeest? Over een verjaardag van iemand die je graag ziet?
Nee. Maar je mag wel moe zijn.
En nu belooft het beter te worden.
De zon komt eraan, zeggen ze. Eindelijk.
Maar ik merk dat die belofte voor veel vrouwen meteen een nieuwe lijst triggert. Alles wat de regen heeft tegengehouden, mag nu eindelijk. De tuin. De terrassen. De afspraken die uitgesteld werden.
Meer. Sneller. Nu het kan.
Terwijl jij de voorbije weken nog niet eens verwerkt hebt.
Een nat voorjaar belooft mooie vruchten in het najaar.
Dat weten boeren al eeuwen. Maar wij vergeten het graag.
Want die silver lining vraagt iets van ons. Ze vraagt dat we accepteren dat nat en traag en zwaar ook een functie heeft. Dat niet alles zichtbare groei hoeft te zijn om iets te betekenen.
De regen die ons feest verstoorde, voedde ondertussen de wortels. Langzaam. Onzichtbaar. Zonder dat iemand erom vroeg.
Dat geldt voor de bodem. En het geldt voor jou.
Wat als deze zware mei geen mislukking is maar voeding?
Je hoeft daar vandaag niets mee te doen. Alleen even bij stilstaan.
Soms helpt het om dat even buiten te voelen. In het echt. Met je voeten op de grond en niets op je agenda.
En als je even niet weet hoe dat eruitziet, dat even niets moeten, dan nodig ik je graag uit.
Op zaterdag 6 juni organiseer ik Expeditie Stilte. Een gratis begeleide wandeling in de natuur, twee uur lang, voor vrouwen die even willen zakken. Geen agenda. Geen verwachtingen. Gewoon het bos in, in stilte, samen.
Als deze mei je iets heeft geleerd, is het misschien dat je dat nodig hebt.
Meer info en inschrijven via deze link. Er zijn nog een paar plaatsen.
Een reactie achterlaten
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.