Op de drempel van de Zomer

Op de drempel van de zomer.
Een verhaal over groeien, dragen en wat je al weet zonder het te weten.

Juni is voor mij het moment waarop het bos zijn volste versie van zichzelf laat zien.

Alles is groen. Niet het voorzichtige, bijna kwetsbare groen van april. Het zelfzekere groen van juni, donker en vol. De bomen hebben hun bladerdek gesloten, de bosbodem is in de schaduw gekomen en het is er koeler dan buiten. Een andere wereld, op vijf minuten van thuis.

Wat me elke juni opnieuw treft is het verschil tussen de jonge scheuten en de zware takken. Die kleine uitlopers die meebewegen met elke windvlaag, dartel en onbezorgd. En daarnaast de oudere takken die gewoon staan. Niet star, maar gedragen. Alsof ze weten dat de wind er al is geweest en er nog zal zijn.

Ik merk dat ik mezelf daarin herken. Die twee snelheden. Het verlangen om voluit mee te bewegen met de zomer, en tegelijk iets in mij dat rustiger is geworden. Dat al een paar keer herfst heeft meegemaakt. Dat weet wat er komt.

Het bos heeft me dit verhaal gegeven. Ik schreef het op een ochtend in de Kempen, tussen de berken en de eiken, terwijl de sapstroom al volop bezig was en ik er maar naast kon staan en kijken.