Het stille seizoen
Een kort verhaal over de rust van de winter.
De winter nodigt uit om te vertragen.
Om stil te worden en te luisteren — naar het bos, naar elkaar, naar wat zich aandient in de stilte.
Het stille seizoen is een verhaal dat ontstond vanuit die winterse beweging.
Een verhaal om te lezen of voor te lezen.
Om even te rusten in woorden.
De winter is voor mij een bijzonder moment.
Een tijd van rust en herstel, maar vooral ook van hoop.
Elke dag is er een minuutje langer licht.
De stilte zakt dieper in.
En er ontstaat ruimte voor wat ons mens maakt: samenzijn, eenvoud, warmte.
Ook wanneer de wereld onrustig aanvoelt, blijft dat bestaan.
De hoop dat we elkaar blijven opzoeken.
Dat we samen gaan zitten — in een ritueel zo oud als de wereld.
Het stille seizoen is geschreven in diezelfde beweging.
Vanuit het verlangen om even te vertragen, om te luisteren, om gedragen te worden door een verhaal.
Vroeger werden verhalen verteld rond het vuur.
Vandaag ziet dat er misschien anders uit, maar het verlangen is gebleven.
Luisteren naar woorden die rust brengen.
Voorlezen verzacht het denken en brengt het lichaam tot rust.
Maar bovenal kan het een gevoel van koestering oproepen — alsof je even niet alleen bent.
Mijn uitnodiging is eenvoudig.
Ga deze winter eens samen zitten.
Rond een vuur, een tafel of een warme plek in huis.
Lees dit verhaal voor.
Misschien voel je dan wat ik hoop dat het bos ons wil tonen:
rust, zachtheid —
en het stille besef dat je gedragen bent.
Een reactie achterlaten
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.