Waarom zorgen voor anderen niet betekent dat jij mag verdwijnen.
Je kent het wel.
Je maakt lijstjes.
To do’s.
Planningen waarin je rekening houdt met iedereen.
De hobby’s van de kinderen.
De nood aan rust van de oudste.
Je partner die nog een vergadering heeft en ook eens een avond uit wil.
Sporten waarheen gereden moet worden.
Ouders die hulp vragen.
Vrienden die graag afspreken.
Je hebt waardevolle mensen in je leven.
Jouw stam.
En je wil voor hen zorgen.
Dat is wat jij doet.
Tot het niet meer gaat.
Je botst op je energiepeil.
Je gaat over je grens.
Maar de anderen zien het niet.
Jij kan toch alles?
Superwoman, toch?
En ergens onderweg
ben je jezelf kwijtgeraakt.
De subtiele verschuiving
Bij mij begon het na de geboorte van mijn oudste dochter.
Tijdens de zwangerschap gaat het veel over jou — of zo lijkt het.
Maar eigenlijk gaat het al over de baby.
Na de bevalling word je langzaam onzichtbaar.
De vraag “Hoe gaat het met jou?”
wordt “Hoe gaat het met de dochter?”
En je begrijpt dat ook.
Je wil dat ook.
Die kleine mens wordt jouw eerste zorg.
Maar mama vergeet zichzelf.
En de omgeving vaak ook.
Ik kreeg daar een spiegel van mijn coach. Ik vertelde over alle ballen die ik in de lucht wilde — of moest — houden.
Hij vroeg simpelweg:
“Hannah, waar sta jij in je prioriteitenlijstje?”
BAM.
Ik stond er niet op.
Mijn coachingsmomenten waren op dat moment de enige plek waar ik bestond.
Waar mijn innerlijke wereld aandacht kreeg. Maar één sessie per maand verandert je leven niet
als je thuis gewoon verder rent.
Ik moest iets anders doen.
Balans zoeken is bewust kiezen
Balans betekent niet: iedereen tevreden houden.
Balans betekent: jezelf mee opnemen in de weegschaal.
Ik moest opnieuw leren voelen:
Waar wil ik mijn energie in steken?
Wat is van mij?
Wat is van de ander?
Dat was geen snelle oefening.
Er kwam zelfs nog een tweede dochter bij.
Dus het proces begon opnieuw.
Leven in balans is geen vast “me-time momentje” per week.
Het is meebewegen met het leven
zonder jezelf uit het oog te verliezen.
Ja, we kennen de quote:
You can’t pour from an empty cup.
Maar in een gezin is de realiteit complexer.
Je wil zorgen. Dat is ook een behoefte.
Alleen besloot ik:
Ik wil voor mijn mensen zorgen.
En óók voor mezelf.
Dat betekent soms nee zeggen.
Soms teleurstellen.
Soms niet kunnen geven.
En dat is oké.
Want ik hoor ook in de balans.
Mijn kompas terugvinden
Mijn antwoorden kwamen niet uit harder proberen.
Ze kwamen uit afstemmen.
Leven volgens mijn innerlijke seizoenen.
Voelen wanneer ik energie heb — en wanneer niet.
Dat bespreekbaar maken thuis.
Hier is het geen geheim dat ik op de laatste dag van mijn innerlijke herfst weinig draagkracht heb.
Dan wordt er voor mij gezorgd.
Heb ik dat op één-twee-drie geleerd?
Nee.
Dat is vallen en opstaan.
Bijsturen.
Oefenen.
Daar is Vier keer Jij ontstaan
Vier keer Jij is de plek die ik zeven jaar geleden nodig had.
Een plek om stil te vallen.
Om eerlijk te voelen.
Om te oefenen met kiezen.
Om je balans bewust te maken.
Geen drastische ommekeer.
Wel kleine verschuivingen die kloppen.
Een gedragen jaar waarin je leert zaaien, kiezen en bijsturen —
in verbinding met je eigen energie en ritme.
Omdat balans niet betekent dat iedereen tevreden is.
Balans betekent dat jij mee telt.
Deze plek is ontstaan uit mijn eigen zoektocht naar balans.
Als jij daar dit jaar bewust ruimte voor wil maken,
vind je hier meer over Vier keer Jij.
Een reactie achterlaten
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.