De eerste stap is de moeilijkste. Mijn verhaal.
Er was een periode in mijn leven waarin alles zwaar voelde.
Niet zwaar zoals een drukke week. Zwaar zoals door de modder ploeteren, elke dag opnieuw. Mijn werk zoog me leeg. Thuis kwamen de kinderen aan, vol energie, vol nood aan mij en dat terwijl ik al op was voor ik begonnen was. Slaaptekort. Negatieve gedachten. Een hoofd dat nooit stilstond.
En ergens in die periode dacht ik: “Is dit het nu?”
Niet echt als vraag. Als vaststelling.
De uitweg die ik niet zag
Ik zat niet op de juiste plaats. Dat wist ik ergens wel. Maar ik zag geen uitweg. Want als je midden in de modder staat, zie je alleen maar modder.
Na heel lang twijfelen, veel te lang achteraf gezien, heb ik de stap gezet. Met hulp van mijn coach en mijn huisarts. Alles even op stil. Een soort existentiële pauzeknop.
En dan… eerst niets.
Gewoon stilte. Leegte.
En dan, heel langzaam, heel veel tegelijk.
Klein beginnen
Ik wist al jaren dat buiten zijn me goed deed. Dat is niet iets wat ik moest ontdekken, dat wist ik al. Maar weten en doen zijn twee heel verschillende dingen. Zeker als je door de modder aan het ploeteren bent.
Dus ik begon klein. Heel klein.
Op het terras gaan zitten in plaats van binnen. Dat was alles. Geen een grote wandeling. Geen heel uur in de natuur. Gewoon: buiten zitten.
Dan een korte wandeling. Die telkens een beetje langer werd. Een bankje in de buurt. En zo, stap voor stap, kwam ik dichter bij de bomen.
Niemand had me een stappenplan gegeven. Niemand had gezegd “doe dit en dan dat.” Ik volgde gewoon wat mijn lichaam vroeg. En mijn lichaam vroeg: meer bomen.
Tussen de reuzen
En dan was er dat moment (ik weet nog precies waar ik zat) op een bankje in het bos. Omringd door bomen die er al stonden voor ik geboren was en er nog zullen staan lang na mij.
Daar vond ik mezelf terug.
Niet de mama. Niet de collega. Niet de vrouw die alles moest dragen. Gewoon ik. Los van alle rollen, los van alle verwachtingen.
Klein voelde ik me nog steeds. Dom en weinig ook. Die gedachten gingen niet zomaar weg.
Maar tussen die reuzen was dat allemaal welkom.
De bomen vroegen me niets. Ze oordeelden niet. Ze waren er gewoon. En in die stilte, in die aanwezigheid van iets groters dan mezelf, begon er iets te bewegen van binnenuit.
Ik ging naar mijn wortels. En begon opnieuw te groeien naar wie ik moest zijn.
Waarom ik vertel wat ik vertel
Dit verhaal vertel ik niet om indruk te maken. Ik vertel het omdat ik weet hoe lang ik gewacht heb voor ik die eerste stap zette.
En ik weet dat jij misschien ook wacht.
Wacht tot het rustiger wordt. Tot de kinderen wat groter zijn. Tot jij er klaar voor bent.
Maar de modder blijftt ook. En hoe langer je erin staat, hoe minder je nog ziet.
De eerste stap hoeft niet groot te zijn. Een gesprek van een halfuur, gewoon kijken of het klikt. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. Alleen jij, en iemand die de weg al liep.
Ik ben er als je er klaar voor bent. Of bijna klaar. Dat is ook genoeg.
Plan hier je gratis kennismakingsgesprek. Je bent welkom.
Een reactie achterlaten
Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.